statystyki

Można opisowo wyznaczyć granice parku kulturowego

17.02.2016, 09:40; Aktualizacja: 17.02.2016, 10:43
Warszawa

Uchwałą z 29 marca 2012 r. nr XXXIV/819/2012 Rada Miasta Stołecznego Warszawy utworzyła park kulturowy pod nazwą Wilanowski Park Kulturowyźródło: ShutterStock

TEZA: Celem ochrony parku kulturowego jest przestrzeń historycznie ukształtowana, a to przesądza, że nie można ograniczyć terenu ochrony tylko do działek, na których jest obiekt zabytkowy.

Reklama


Reklama


Sygn. akt II OSK 923/14

WYROK NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO z 8 grudnia 2015 r.

STAN FAKTYCZNY

Uchwałą z 29 marca 2012 r. nr XXXIV/819/2012 Rada Miasta Stołecznego Warszawy utworzyła park kulturowy pod nazwą Wilanowski Park Kulturowy. Na powyższą uchwałę złożyła skargę spółka. Zdaniem spółki Rada Warszawy, tworząc park kulturowy, dokonała samodzielnego zagospodarowania przestrzeni, czyniąc to całkowicie dowolnie, nie biorąc pod uwagę ograniczeń wynikających z konstytucyjnie chronionego prawa własności oraz konieczności wyważenia interesu społecznego i interesu właściciela nieruchomości wynikającego z norm konstytucyjnych. Zdaniem skarżącej spółki takim działaniem rada naruszyła art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 140 kodeksu cywilnego oraz art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP. Dążąc do ochrony walorów krajobrazowych, o których w przypadku nieruchomości skarżącej nie może być mowy, sięgnęła po środki całkowicie nieproporcjonalne. Przerzuciła – zdaniem spółki – na nią jako właściciela nieruchomości koszty utworzenia parku, czym jednocześnie została naruszona zasada niezbędności i proporcjonalności ograniczenia w stosunku do zamierzonego rezultatu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, że argumenty podniesione przez skarżącą spółkę sprowadzają się do ogólnych stwierdzeń, iż rada, podejmując uchwałę o utworzeniu parku kulturowego, uczyniła to dowolnie. Spółka nie wskazuje jednak skonkretyzowanych argumentów przemawiających za takim poglądem. Także dokonana z urzędu przez sąd analiza zaskarżonej uchwały nie dała podstaw do przyjęcia, że jej podjęcie nosi cechy dowolności. Nie ma tym samym podstaw do przyjęcia, że podejmując zaskarżoną uchwałę, rada miasta naruszyła art. 1 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP. Spółka ten wyrok zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ten oddalił skargę kasacyjną.


Pozostało jeszcze 49% treści

Czytaj wszystkie artykuły
Miesiąc 89,90 zł
Zamów abonament

Mam już kod SMS
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy INFOR Biznes. Zapoznaj się z regulaminem i kup licencję

Polecane

Reklama

Twój komentarz

Zanim dodasz komentarz - zapoznaj się z zasadami komentowania artykułów.

Widzisz naruszenie regulaminu? Zgłoś je!

Redakcja poleca

Prawo na co dzień

Galerie

Wyszukiwarka kancelarii

SzukajDodaj kancelarię

Polecane

Reklama