statystyki

Ogólne uzasadnienie o karze dla celnika to za mało

autor: Leszek Jaworski11.03.2015, 09:11; Aktualizacja: 11.03.2015, 09:30

Naczelnik urzędu celnego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko funkcjonariuszowi wydał orzeczenie o zakazie awansowania na wyższe stanowisko przez dwa lata. Powodem wszczęcia tej procedury było niedochowanie należytej staranności związanej z wykonywaniem powierzonych obowiązków służbowych podczas kontroli pojazdu. Po powtórnym sprawdzeniu samochodu przez innych funkcjonariuszy ujawniono 7 tys. sztuk papierosów. Celnik uważa, że uzasadnienie orzeczenia jest ogólne i nie odnosi się do wszystkich okoliczności sprawy. Czy te fakty nie są podstawą uchylenia tego orzeczenia?

Tak. Orzeczenie o wymierzeniu kary powinno być uchylone. Powodem może być ogólne i niepełne jego uzasadnienie. Zgodnie z art. 178 ust. 3 pkt 6 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (dalej: u.s.c.) orzeczenie dyscyplinarne powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Powołana regulacja nie określa precyzyjnie, w jaki sposób powinno ono zostać sporządzone. Jak wynika z wyroku WSA w Olsztynie z 17 grudnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Ol 1253/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl), lakoniczność sformułowania ustawy nie może zwalniać organu z obowiązku wnikliwego i starannego wyjaśnienia, czym się kierował, wydając orzeczenie dyscyplinarne o ukaraniu funkcjonariusza celnego. Osoba ukarana ma prawo poznać motywy, którym kierował się organ, uznając, że naruszyła ona obowiązki służbowe. W ocenie olsztyńskiego sądu oczywiste jest, że uzasadnienie powinno wskazywać fakty uznane za udowodnione, i dowody, na których oparł się organ orzekający, oraz przyczyny, dlaczego innym dowodom (prezentowanym przez obwinionego) odmówiono wiarygodności.

Okoliczności, które rzutują na wynik sprawy, powinny zostać poparte wyjaśnieniem, dlaczego postępowanie funkcjonariusza celnego było niewłaściwe, a jego wina nie budzi wątpliwości. Jak podkreślił WSA w Olsztynie, brak spełnienia tych elementów czyni weryfikację legalności orzeczenia co najmniej utrudnioną, jeśli nie niemożliwą. Potwierdzeniem tego stanowiska jest art. 424 par. 1 kodeksu postępowania karnego – stosowany odpowiednio w uwagi na art. 187 u.s.c. – stanowiący, iż uzasadnienie powinno zawierać wskazanie, jakie fakty zostały uznane za udowodnione lub nie, na jakich w tej mierze organ oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Podobnie uznał WSA w Łodzi w wyroku z 20 grudnia 2011r. (sygn. akt III SA/Łd 1085/11, Lex nr 1154690).


Pozostało 55% tekstu

Prenumerata wydania cyfrowego

Dziennika Gazety Prawnej
9,80 zł
cena za dwa dostępy
na pierwszy miesiąc,
kolejny miesiąc tylko 79 zł
Oferta autoodnawialna
KUPUJĘ

Pojedyncze wydanie cyfrowe

Dziennika Gazety Prawnej
4,92 zł
Płać:
KUPUJĘ
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy INFOR Biznes. Kup licencję

Polecane

Reklama

Twój komentarz

Zanim dodasz komentarz - zapoznaj się z zasadami komentowania artykułów.

Widzisz naruszenie regulaminu? Zgłoś je!

Dowiedz się więcej

Galerie

Polecane