Dostęp do kredytów może stać się łatwiejszy

Funkcjonowanie banków jest ściśle regulowane różnego rodzaju przepisami. Oprócz ustaw czy rozporządzeń banki stosują się także do rekomendacji Komisji Nadzoru Finansowego. Wprawdzie z formalnego punktu widzenia rekomendacje nie są powszechnie obowiązującym prawem, ale instytucje finansowe powinny stosować się do standardów wyznaczanych przez nadzór – gdyby tego nie robiły, ryzykowałyby np. negatywną oceną przy okazji kontroli, jakim są cyklicznie poddawane. Rekomendacje dotyczą często bardzo konkretnych problemów związanych z codziennym funkcjonowaniem banków, również takich, które mają wpływ na ich relacje z klientami. Dwie rekomendacje są poświęcone kredytom dla klientów indywidualnych: „rekomendacja T” dotycząca kredytów detalicznych, „rekomendacja S” – kredytów na nieruchomości.

Walka z walutami

Chronologicznie wcześniejsza (jak wskazuje nawet litera, którą jest opatrzona) jest rekomendacja S. Pomysł jej uchwalenia wziął się z chęci zahamowania tempa wzrostu kredytów walutowych jeszcze w połowie minionej dekady. „Eska” – jak nazywają ją często bankowcy, została przyjęta jeszcze przez Komisję Nadzoru Bankowego (do 2008 r. nadzór bankowy funkcjonował niezależnie od Komisji Nadzoru Finansowego). Kredyty walutowe kilka lat temu dominowały w sprzedaży hipotek przez krajowe banki. Było to spowodowane tym, że ich oprocentowanie było zdecydowanie niższe niż w przypadku kredytów złotowych (na niekorzyść tych drugich działały wysokie stopy procentowe). Równocześnie jednak cały czas istniało ryzyko, że w przypadku osłabienia złotego sytuacja kredytobiorców znacznie się pogorszy: wzrosną nie tylko płacone co miesiąc raty, lecz zwiększy się także przeliczona na złote kwota pozostająca do spłaty. Ponieważ banki udzielały kredytów nawet na 100 proc. wartości nieruchomości, realna była groźba, że zadłużenie klienta wyraźnie przekroczy wartość zabezpieczenia (czyli hipoteki).