statystyki

Kiedy można ulżyć dłużnikom

autor: Piotr Pieńkosz15.03.2017, 09:50; Aktualizacja: 15.03.2017, 10:09
Nawet najbardziej odważna i niekonwencjonalna decyzja rozstrzygająca o odmowie lub przyznaniu ulgi obroni się, jeśli jest poparta solidnym uzasadnieniem.

Nawet najbardziej odważna i niekonwencjonalna decyzja rozstrzygająca o odmowie lub przyznaniu ulgi obroni się, jeśli jest poparta solidnym uzasadnieniem.źródło: ShutterStock

Rozpatrywanie wniosków o udzielenie ulg w spłacie zobowiązań publicznoprawnych sprawia urzędnikom nie lada trudności. Nie tylko dlatego, że w toku ich załatwiania stykają się z ludzkimi dramatami finansowymi, rodzinnymi czy też zdrowotnymi. Chodzi przede wszystkim o to, że tego typu sprawy są rozstrzygane w ramach uznania administracyjnego, a to oznacza brak ścisłych kryteriów podejmowania decyzji i dużą odpowiedzialność, by konkretnym rozstrzygnięciem nie skrzywdzić wnioskodawcy.

Reklama


Artykuł 67a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.) wskazuje jedynie, że organ na wniosek zobowiązanego, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem dłużnika lub interesem publicznym, może odroczyć termin płatności należności lub rozłożyć ją na raty, albo częściowo lub całkowicie umorzyć zobowiązanie, a także związane z nim dodatkowe koszty, jak np. odsetki. Ten przepis stosuje się nie tylko do podatków, lecz także innych należności publicznoprawnych pobieranych przez organy władzy państwowej i samorządowej, takich jak chociażby różnego rodzaju opłaty lokalne.

Ustawodawca nie zdefiniował terminów „interes publiczny” oraz „ważny interes dłużnika”, dlatego też ich rozumienie wykształciło się w praktyce sądowej oraz poglądach doktryny. I tak interes publiczny występuje wtedy, gdy za udzieleniem ulgi w spłacie zobowiązań publicznoprawnych przemawiają wartości uznawane za ważne w ocenie ogółu społeczeństwa, a więc sprawiedliwość, bezpieczeństwo czy też  zaufanie obywateli do organów władzy. Z kolei z ważnym interesem dłużnika mamy do czynienia, gdy obowiązek uregulowania danego zobowiązania może spowodować utratę zdolności finansowych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.

Urzędnik, do którego trafia wniosek o umorzenie lub rozłożenie należności na raty, musi więc na podstawie dostarczonych przez stronę dokumentów i wyjaśnień ocenić, czy któryś z przywołanych interesów wystąpił w danej sprawie. Jako że ustawodawca przewidział w tego typu sprawach stosowanie uznania administracyjnego, to od organu zależy, czy zaklasyfikuje sytuację dłużnika jako wyjątkowo trudną, a co za tym idzie, przyzna ulgę. Najważniejsze jest to, żeby wnikliwie zbadać materiał dowodowy i odpowiednio uargumentować decyzję. Nawet najbardziej odważna i niekonwencjonalna decyzja rozstrzygająca o odmowie lub przyznaniu ulgi obroni się, jeśli jest poparta solidnym uzasadnieniem.

Jako że w ustawach nie ma sztywnych wytycznych co do klasyfikowania poszczególnych okoliczności, jako uzasadniających przyznanie ulgi, urzędnicy muszą szukać wskazówek w bogatym orzecznictwie sądów administracyjnych. Przedstawiamy obecnie dominujące kierunki orzecznicze odnoszące się do przesłanek uzasadniających umorzenie lub odmowę przyznania tego prawa.


Pozostało jeszcze 84% treści

Czytaj wszystkie artykuły
Miesiąc 97,90 zł
Zamów abonament

Mam kod promocyjny
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy INFOR Biznes. Kup licencję
Więcej na ten temat

Reklama


Artykuły powiązane

Polecane

Reklama

Twój komentarz

Zanim dodasz komentarz - zapoznaj się z zasadami komentowania artykułów.

Widzisz naruszenie regulaminu? Zgłoś je!

Redakcja poleca

Galerie

Wyszukiwarka kancelarii

SzukajDodaj kancelarię

Polecane

Reklama