statystyki

Kiedy można ulżyć dłużnikom

autor: Piotr Pieńkosz15.03.2017, 09:50; Aktualizacja: 15.03.2017, 10:09
Nawet najbardziej odważna i niekonwencjonalna decyzja rozstrzygająca o odmowie lub przyznaniu ulgi obroni się, jeśli jest poparta solidnym uzasadnieniem.

Nawet najbardziej odważna i niekonwencjonalna decyzja rozstrzygająca o odmowie lub przyznaniu ulgi obroni się, jeśli jest poparta solidnym uzasadnieniem.źródło: ShutterStock

Rozpatrywanie wniosków o udzielenie ulg w spłacie zobowiązań publicznoprawnych sprawia urzędnikom nie lada trudności. Nie tylko dlatego, że w toku ich załatwiania stykają się z ludzkimi dramatami finansowymi, rodzinnymi czy też zdrowotnymi. Chodzi przede wszystkim o to, że tego typu sprawy są rozstrzygane w ramach uznania administracyjnego, a to oznacza brak ścisłych kryteriów podejmowania decyzji i dużą odpowiedzialność, by konkretnym rozstrzygnięciem nie skrzywdzić wnioskodawcy.

Artykuł 67a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.) wskazuje jedynie, że organ na wniosek zobowiązanego, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem dłużnika lub interesem publicznym, może odroczyć termin płatności należności lub rozłożyć ją na raty, albo częściowo lub całkowicie umorzyć zobowiązanie, a także związane z nim dodatkowe koszty, jak np. odsetki. Ten przepis stosuje się nie tylko do podatków, lecz także innych należności publicznoprawnych pobieranych przez organy władzy państwowej i samorządowej, takich jak chociażby różnego rodzaju opłaty lokalne.

Ustawodawca nie zdefiniował terminów „interes publiczny” oraz „ważny interes dłużnika”, dlatego też ich rozumienie wykształciło się w praktyce sądowej oraz poglądach doktryny. I tak interes publiczny występuje wtedy, gdy za udzieleniem ulgi w spłacie zobowiązań publicznoprawnych przemawiają wartości uznawane za ważne w ocenie ogółu społeczeństwa, a więc sprawiedliwość, bezpieczeństwo czy też  zaufanie obywateli do organów władzy. Z kolei z ważnym interesem dłużnika mamy do czynienia, gdy obowiązek uregulowania danego zobowiązania może spowodować utratę zdolności finansowych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.

Urzędnik, do którego trafia wniosek o umorzenie lub rozłożenie należności na raty, musi więc na podstawie dostarczonych przez stronę dokumentów i wyjaśnień ocenić, czy któryś z przywołanych interesów wystąpił w danej sprawie. Jako że ustawodawca przewidział w tego typu sprawach stosowanie uznania administracyjnego, to od organu zależy, czy zaklasyfikuje sytuację dłużnika jako wyjątkowo trudną, a co za tym idzie, przyzna ulgę. Najważniejsze jest to, żeby wnikliwie zbadać materiał dowodowy i odpowiednio uargumentować decyzję. Nawet najbardziej odważna i niekonwencjonalna decyzja rozstrzygająca o odmowie lub przyznaniu ulgi obroni się, jeśli jest poparta solidnym uzasadnieniem.

Jako że w ustawach nie ma sztywnych wytycznych co do klasyfikowania poszczególnych okoliczności, jako uzasadniających przyznanie ulgi, urzędnicy muszą szukać wskazówek w bogatym orzecznictwie sądów administracyjnych. Przedstawiamy obecnie dominujące kierunki orzecznicze odnoszące się do przesłanek uzasadniających umorzenie lub odmowę przyznania tego prawa.


Pozostało 84% tekstu

Prenumerata wydania cyfrowego

Dziennika Gazety Prawnej
9,80 zł
cena za dwa dostępy
na pierwszy miesiąc,
kolejny miesiąc tylko 79 zł
Oferta autoodnawialna
KUPUJĘ

Pojedyncze wydanie cyfrowe

Dziennika Gazety Prawnej
4,92 zł
Płać:
KUPUJĘ
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy INFOR Biznes. Kup licencję

Polecane

Reklama

Twój komentarz

Zanim dodasz komentarz - zapoznaj się z zasadami komentowania artykułów.

Widzisz naruszenie regulaminu? Zgłoś je!

Redakcja poleca

Galerie

Wyszukiwarka kancelarii

Szukaj

Polecane