- Przez samotne wychowywanie dziecka należy rozumieć wychowywanie w pojedynkę, to jest bez udziału drugiego rodzica - mówi Łukasz Świerżewski dla DGP.
Wykładnia art. 6 ust. 4 ustawy o PIT się nie zmieniła. Prawo do wspólnego rozliczenia z dzieckiem przysługuje, jeżeli „rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci”, o których mowa w pkt 1–3. Zatem samotne wychowywanie dzieci jest warunkiem koniecznym.
Dla ustalenia znaczenia tego zwrotu należy się odwołać do językowych reguł interpretacyjnych. Zgodnie z internetowym Słownikiem Języka Polskiego PWN „samotny” to: żyjący sam, bez rodziny, przyjaciół, znajdujący się w określonej sytuacji, w określonym czasie zupełnie sam, spędzany, odbywany w pojedynkę, bez towarzystwa, znajdujący się na odludziu”. Z kolei „wychować — wychowywać” to: zapewnić dziecku opiekę i doprowadzić je do samodzielności, przygotować kogoś do pracy w jakiejś dziedzinie”.
Zatem przez samotne wychowywanie, o którym mowa w art. 6 ust. 4 ustawy o PIT, należy rozumieć wychowywanie w pojedynkę, bez udziału drugiego rodzica w procesie wychowawczym dziecka. Takie znaczenie jest zgodne zarówno z powszechnym rozumieniem tego pojęcia w języku polskim, jak i z orzecznictwem sądów administracyjnych dotyczącym tej preferencji. Odwołał się do niego Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 12 kwietnia 2011 r. (sygn. akt SK 62/08).
Że za osobę samotnie wychowującą dziecko należy rozumieć „takiego rodzica, który rzeczywiście troszczy się o bieżące potrzeby dziecka, a nie osobę wypełniającą jedynie ciążący na niej z mocy prawa obowiązek alimentacyjny i biorącej niewielki udział w innych aspektach wychowania” (wyrok TK z 12 kwietnia 2011 r.).
TK wyraził pogląd, że wychowywanie dziecka „nie może być utożsamiane tylko z samym spełnianiem obowiązku alimentacyjnego, stanowiącym podstawowy obowiązek rodzica (a niekiedy również i innych osób względem dziecka)”.
Z kolei w orzecznictwie Sądu Najwyższego ukształtowało się jednolite stanowisko, wywodzone z wykładni językowej art. 113 par. 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, że prawo do utrzymywania przez rodziców kontaktów z dzieckiem nie należy do sfery sprawowania władzy rodzicielskiej (m.in. uchwała z 18 marca 1968 r., sygn. akt III CZP 70/66; z 26 września 1983 r., III CZP 46/83, z 14 czerwca 1988 r., III CZP 42/88). W konsekwencji ograniczenie działań jednego z rodziców jedynie do pewnych aspektów życia dziecka, niewymagających stałego zaangażowania w proces opiekuńczo-wychowawczy, nie stanowi wychowywania dziecka.
Stanowisko przedstawione przez dyrektora KIS w interpretacji indywidualnej z 29 stycznia 2018 r. zostanie poddane analizie MF.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.
Wpisz adres e-mail wybranej osoby, a my wyślemy jej bezpłatny dostęp do tego artykułu