Nowa pracownicza forma oszczędzania na emeryturę już pewna

PPK, czyli pracownicze plany kapitałowe, powoli stają się faktem. W zeszłym tygodniu ustawa o pracowniczych planach kapitałowych została podpisana przez prezydenta, co zwieńczyło niemal dwuletni okres prac legislacyjnych.

Pierwsze PPK zaczną funkcjonować w Polsce w ostatnim kwartale 2019 r. Szczęśliwie w wersji ustawy o PPK przyjętej ostatecznie przez parlament zrezygnowano z rozwiązań budzących najpoważniejsze kontrowersje – m.in. z kary pozbawienia wolności jako sankcji za naruszenie obowiązków dotyczących PPK, ograniczono też część obowiązków administracyjnych oraz wydłużono termin na zakładanie PPE. Nie oznacza to oczywiście, że ustawa jest idealna – i to zarówno pod kątem samej techniki legislacyjnej (doprawdy trudno sobie wyobrazić bardziej skomplikowane określenie terminu niż to, na które zdecydował się ustawodawca w przepisach dotyczących daty zawarcia umowy o zarządzanie PPK), jak i niektórych założeń.

Istotne cechy

PPK są systemem: powszechnym, grupowym, obowiązkowym oraz związanym z zakładem pracy. Powszechnym – bo adresowanym do ponad 11 mln pracujących Polaków i prawie wszystkich przedsiębiorców. Grupowym – bo w sposób zorganizowany i systematyczny mają w nim oszczędzać wszystkie osoby aktywne zawodowo. Obowiązkowym, bo co do zasady PPK musi utworzyć każdy podmiot zatrudniający, chyba że obejmie go ustawowe zwolnienie z tego wymogu (są nieliczne). I wreszcie związanym z zakładem pracy – bo możliwość oszczędzania w PPK będzie wynikiem nawiązania relacji zawodowej w określonej formie.

Z punktu widzenia osoby zatrudnionej PPK jest systemem quasi-obowiązkowym. Osoby do 55. roku życia zostaną zapisane do PPK automatycznie, jednak będą miały możliwość wypisania się z programu, składając deklarację rezygnacji. Z kolei osoby pomiędzy 55. a 70. rokiem życia co do zasady będą mogły przystąpić do PPK jedynie na swój wniosek (z pewnymi wyjątkami). Osoby, które już ukończyły 70. rok życia, nie będą mogły natomiast w ogóle przystąpić do PPK.