Nie ma wątpliwości co do tego, że gmina, podobnie jak inne jednostki samorządu terytorialnego, władna jest zaciągać różnego typu zobowiązania, o czym stanowi art. 89 ust. 1 ustawy o finansach publicznych (dalej: u.f.p.). W orzecznictwie nadzorczym regionalnych izb obrachunkowych akcentuje się jednak, że uchwała rady gminy nie może stanowić samoistnej podstawy do zaciągnięcia pożyczki bądź kredytu, gdyż zobowiązania te muszą mieć umocowanie w uchwale budżetowej. To podstawa prowadzenia gospodarki finansowej w danym roku budżetowym, zawierająca limity planowanych zobowiązań do zaciągnięcia, jak i przychodów z tytułu kredytów i pożyczek.
Z powyższymi przepisami pozostają w związku regulacje ustawy o samorządzie gminnym (dalej: u.s.g). Z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. c u.s.g. wynika, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących zaciągania długoterminowych zobowiązań zaliczanych do tytułu dłużnego, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 2 u.f.p. W praktyce chodzi o różnego typu zobowiązania, w tym wynikające z wyemitowanych papierów wartościowych opiewających na wierzytelności pieniężne, zaciągniętych kredytów i pożyczek, przyjętych depozytów oraz wymagalnych zobowiązań (wynikających z odrębnych ustaw oraz prawomocnych orzeczeń sądów lub ostatecznych decyzji administracyjnych, uznanych za bezsporne przez właściwą jednostkę sektora finansów publicznych będącą dłużnikiem).