Podział na Polskę A i Polskę B widoczny jest już nie tylko w ujęciu gospodarczym (zarobki, bezrobocie, PKB), lecz także naukowym. Uczelnie w województwach: mazowieckim, małopolskim i kujawsko-pomorskim, zgarniają większość dotacji na badania naukowe, jakie przyznają Narodowe Centrum Badań i Rozwoju oraz Narodowe Centrum Nauki. Tymczasem do szkół w woj. podkarpackim czy lubuskim trafia dosłownie promil tych pieniędzy.
W NCBiR można się ubiegać o granty na badania stosowane, czyli te najbardziej przydatne dla innowacji i mające bezpośrednie przełożenie na gospodarkę. Ze statystyk wynika, że największą liczbę umów z NCBiR podpisały uniwersytety w Warszawie i Krakowie. Nie najgorzej radzą sobie także uczelnie z Katowic, Gdańska czy Łodzi. Ich przykłady jasno dowodzą, że im większa jest placówka, tym na większe dotacje może liczyć i tym samym budować lepsze zaplecze badawcze. Ma to bezpośredni związek z lepiej funkcjonującą administracją na dużych uczelniach. Zdaniem ekspertów w ich przypadku współpraca i wymiana informacji pomiędzy uczelnią a jej pracownikami starającymi się o grant są znacznie lepsze niż w przypadku małych podmiotów. Na nich naukowcy często muszą sami walczyć z biurokracją, która towarzyszy składaniu wniosków o dofinansowanie. O tym, jak ważnym elementem w zdobywaniu grantów jest administracja, świadczy choćby przykład warszawskiej Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej, która znajduje się w grupie dużych grantobiorców. Działa tu specjalny dział zajmujący się wyłącznie udzielaniem pomocy naukowcom starającym się o dotacje.
Zdaniem prof. Michała Karońskiego, przewodniczącego Rady NCN, tendencja do budowania silnych, wręcz elitarnych uczelni nie jest niczym złym. Powszechna jest w wielu krajach na Zachodzie. Jednocześnie jednak należy dbać o to, aby nie doszło na tym tle do zbyt dużych różnic pomiędzy regionami. W tym celu należy stworzyć narzędzia pomagające podnosić poziom także na tych uczelniach, które nie są głównymi odbiorcami grantów. – Korzystna byłaby np. zmiana mechanizmu zatrudnienia naukowców. W wielu zachodnich krajach po doktoracie naukowiec musi zmienić uczelnię. W nowej placówce stara się o dwu-, trzyletni staż podoktorski tzw. postdoc, a następnie staje do konkursu, aby dostać stały etat na jakiejś uczelni – tłumaczy prof. Karoński, ale zaznacza, że jest to jego prywatna opinia, a nie jako przedstawiciela NCN. Dodaje, że w takim systemie placówkom łatwiej byłoby pozyskać dobrych wykładowców i podnosić poziom badań naukowych.