Reklama
Tak wynika z wyjaśnień Narodowego Funduszu Zdrowia. W związku z wejściem w życie od 1 lipca nowelizacji ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 830 ze zm.; dalej: ustawa o wynagrodzeniach) fundusz opublikował odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania. Mimo że zmieniana regulacja obowiązuje od kilku lat, nowela wywołała wątpliwości u zarządzających lecznicami.
Jedną z takich niejasnych kwestii jest kategoria pracowników działalności podstawowej (to jedna z grup ujętych w ustawie) – pytano, co decyduje o zaliczeniu do niej poszczególnych zawodów i czy obejmuje ona personel typu: sprzątaczka, informatyk, konserwator, rejestratorka.
NFZ przypomina, że za pracownika działalności podstawowej uznaje się osobę inną niż pracownik wykonujący zawód medyczny, która jednak wykonuje pracę pozostającą w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w komórkach organizacyjnych zakładu leczniczego związanych z udzielaniem świadczeń. Stanowiska działalności podstawowej określone są w części pierwszej załącznika do rozporządzenia z 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami (Dz.U. z 2011 r. nr 151 poz. 896). Zgodnie z nim do tej kategorii zalicza się osoby zatrudnione m.in. na stanowisku salowej lub rejestratorki. Jednak już informatycy zaliczani są do grupy „pracowników administracyjnych, technicznych i ekonomicznych”.
Fundusz zastrzega, że zakresem ustawy o wynagrodzeniach objęte są nie tylko osoby zatrudnione na stanowiskach ujętych we wskazanych rozporządzeniu, lecz także pracownicy na stanowiskach analogicznych (zapis ten został wprowadzony z uwagi na to, że ustawa dotyczy wszystkich podmiotów leczniczych, niezależnie od formy, w jakiej działają – a więc również tych, które nie są wprost objęte zakresem rozporządzenia).