Skarżącymi były matka i córka. D.M. padła ofiarą nadużyć ze strony swojego partnera i ojca N. Zgłosiła się po pomoc do opieki społecznej. Obie zostały umieszczone w ośrodku na ponad rok. W 2015 r. prokuratura wniosła o zawieszenie władzy rodzicielskiej D.M. i wszczęcie procedury adopcyjnej oraz umieszczenie dziecka w rodzinie zastępczej. Na mocy decyzji, która była natychmiast wykonalna, sąd krajowy zawiesił władzę rodzicielską obojga rodziców i nakazał wobec dziecka opiekę zastępczą w oczekiwaniu na adopcję. Uznał, że sytuacja, w jakiej znalazło się dziecko, była nieodwracalna, a matka prowadziła niestabilny tryb życia.
Opierając się na art. 8 (prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego), skarżące zarzuciły, że podane przez sądy krajowe powody, dla których dziecko miało być adoptowane, nie były zgodne z prawem. Nie wystąpiły bowiem „całkowicie wyjątkowe okoliczności” uzasadniające zerwanie więzi rodzinnych. Władze włoskie nie wywiązały się z pozytywnych zobowiązań określonych w orzecznictwie ETPC ani nie podjęły wszelkich działań, jakich można było od nich oczekiwać, w celu ochrony więzi rodzinnych.