Prawo do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego oraz renta z tytułu niezdolności do pracy (renta wypadkowa) to dwa niezależne świadczenia, dlatego przyznanie jednego z nich nie oznacza automatycznie prawa do drugiego.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (dalej: ustawa wypadkowa) przy ustalaniu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy z ubezpieczenia wypadkowego – do ustalenia wysokości tych świadczeń oraz ich wypłaty – stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS, z pewnymi wyjątkami. Co bowiem istotne, renta z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje niezależnie od długości okresu ubezpieczenia wypadkowego oraz bez względu na datę powstania niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową. Podstawą do jej uzyskania będzie zatem wypadek przy pracy albo choroba zawodowa. Przy czym ustawa wypadkowa odwołuje się do definicji choroby zawodowej zawartej w art. 2351 kodeksu pracy. Zgodnie z nim za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Każdy przypadek podejrzenia choroby zawodowej pracodawca powinien niezwłocznie zgłosić inspektorowi sanitarnemu i okręgowemu inspektorowi pracy.