NSA w poszerzonym składzie podjął uchwałę rozstrzygającą rozbieżności, które pojawiły się w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych w zakresie wykładni przepisów ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1876 ze zm.). Wniosek w tej sprawie złożył prokurator generalny, a sprzeczne interpretacje dotyczą art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy. Zgodnie z nim za dochód wliczany do kryterium dochodowego przy staraniu się o świadczenia z pomocy społecznej uznawana jest suma przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku – bez względu na źródło i tytuł ich uzyskania, ale pomniejszona o kwotę alimentów świadczoną na rzecz innych osób. Prokurator generalny wskazywał, że art. 8 ust. 3 pkt 3 nie precyzuje, czy chodzi o alimenty zaległe, czy bieżące, płacone w sposób dobrowolny czy uzyskane w ramach postępowania egzekucyjnego. Nie jest też jasne, czy należności powstałe na skutek przyznania osobie uprawnionej do alimentów świadczeń z FA również podlegają odliczeniu od dochodu.
W efekcie w orzecznictwie ukształtowały się dwa przeciwstawne poglądy w tej kwestii. Według pierwszego kwoty pochodzące z postępowania egzekucyjnego na poczet zaległości wobec FA mają charakter alimentów i można je odjąć od dochodu. Fundusz stanowi bowiem pośredni tryb wypłaty alimentów osobie do nich uprawnionej, a z art. 8 ust. 3 pkt 3 nie wynika, że pomniejszenie dochodu następuje wyłącznie wtedy, gdy alimenty są płacone w sposób dobrowolny i bieżący bezpośrednio wierzycielowi.