Wstąpienie Polski do UE w istotny sposób ułatwiło zarobkowanie i gromadzenie oszczędności na starość poza granicami Polski. Jednocześnie gwarantuje sprawiedliwe zasady wypłaty świadczeń w przyszłości.

We wszystkich krajach zjednoczonej Europy instytucje ubezpieczeniowe przechowują historię opłacania składek każdej osoby ubezpieczonej do czasu osiągnięcia przez nią wieku emerytalnego. To zaś powoduje, że dokonane wpłaty nie są przekazywane do innego państwa członkowskiego ani nie są przekazywane tej osobie, kiedy przestaje być w tym kraju ubezpieczona. Z tego względu każde państwo UE będzie musiało jej wypłacać świadczenie po osiągnięciu przez nią wieku emerytalnego. Na przykład jeżeli dana osoba pracowała w trzech państwach członkowskich, po osiągnięciu wspomnianego wieku będzie otrzymywać trzy oddzielne emerytury.

Wysokość świadczenia będzie ustalona na podstawie ubezpieczenia w każdym państwie. Kwota emerytury otrzymywanej będzie odpowiadała długości okresu ubezpieczenia w systemie danego państwa. Żadne nie wypłaca świadczenia ani większego, ani mniejszego niż to, do którego uprawniają wpłacone składki.

Może się też zdarzyć, że Polak będzie pracować w kilku krajach, nie nabywając prawa do emerytury z konkretnego państwa. Wówczas możliwe jest sumowanie wszystkich zgromadzonych okresów ubezpieczenia.

Co więcej osoby z prawem do świadczenia mogą swobodnie się przemieszczać. Emerytura jest wypłacana niezależnie od miejsca pobytu lub zamieszkania na terytorium UE, Islandii, Liechtensteinu, Norwegii lub Szwajcarii. Co ważne wypłata taka nie jest zmniejszana z powodu otrzymywania świadczenia w innym kraju. Osoba, która pracowała w więcej niż jednym państwie członkowskim UE, powinna złożyć wniosek o emeryturę w swoim kraju zamieszkania, chyba że w rzeczywistości nigdy nie była w nim zatrudniona. W takim przypadku należy go przedstawić tam gdzie wykonywała obowiązki zawodowe po raz ostatni.