Obowiązek zwrotu nadpłaconego wynagrodzenia to konsekwencja skreślenia art. 40 ustawy z 26 stycznia 1986 r. – Karta nauczyciela (dalej: KN) przez jej nowelizację z 25 sierpnia br. W związku z tym, że nauczyciel otrzymuje wynagrodzenie z góry, regulacja ta zapewniała mu zachowywanie prawa do pobranej pensji nawet wówczas, gdy w trakcie miesiąca kalendarzowego nastąpiło wygaśnięcie lub rozwiązanie stosunku pracy. Artykuł 40 KN był zatem przepisem szczególnym w stosunku do art. 80 kodeksu pracy, który dopuszcza – w przypadkach określonych w odrębnych przepisach – zachowanie prawa do wynagrodzenia za czas niewykonywania pracy. Do 31 sierpnia 2022 r. dyrektor szkoły nie mógł żądać od nauczyciela zwrotu wynagrodzenia otrzymanego pierwszego dnia miesiąca, jeżeli potem ustał stosunek pracy. Od 1 września 2022 r. dyrektor placówki nie tylko może, ale nawet musi dochodzić od pedagoga zwrotu nadpłaty. Zaniechanie tego obowiązku może się dla niego łączyć z odpowiedzialnością za naruszenie dyscypliny finansów publicznych.
Ministerstwo Edukacji i Nauki – twórca projektu nowelizacji KN – skreślenie art. 40 KN uzasadniło potrzebą usunięcia wątpliwości, jakie rodzi ten przepis. Argumenty te są jednak dość zaskakujące. Po pierwsze dlatego, że w literaturze i orzecznictwie regulacja ta nie rodziła większych wątpliwości. A po drugie uchwała SN, podana w uzasadnieniu projektu nowelizacji KN jako koronny argument zmiany, w ogóle nie odnosiła się do art. 40 KN.