Jeżeli źródłem przychodu pracownika w danym miesiącu jest stosunek pracy, to można zastosować ustawowe zryczałtowane koszty uzyskania przychodu (111,25 zł miesięcznie lub dla osób dojeżdżających do pracy 139,06 zł miesięcznie).

Według Marcina Retki, eksperta w KPMG, przez wynagrodzenie ze stosunku pracy należy również rozumieć wynagrodzenie wypłacane za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną – trwającą łącznie do 33 dni w ciągu roku, a u pracownika, który ukończył 50. rok życia – trwającą łącznie do 14 dni w roku.

– Oznacza to, że za pierwsze 33 dni choroby pracownik otrzymuje wynagrodzenie ze stosunku pracy. Do niego znajdą zastosowanie miesięczne zryczałtowane koszty – wyjaśnia Marcin Retka.

Począwszy od 34. dnia choroby, obowiązek ponoszenia kosztów wynagrodzenia przejmuje ZUS. Zmienia się wówczas kwalifikacja źródła przychodu. Zamiast wynagrodzenia za pracę wypłacany jest zasiłek chorobowy. Z punktu widzenia przepisów podatkowych zasiłek chorobowy jest innym źródłem przychodu.

Marcin Retka zwraca uwagę, że za przychód z innych źródeł uważa się zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, tj. kwoty wypłacane przez zakład pracy lub organ rentowy zasiłków chorobowych, wyrównawczych, macierzyńskich, opiekuńczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych.

53 dni zostało na złożenie PIT za rok 2011

– Zryczałtowane koszy właściwe dla umowy o pracę nie znajdują zastosowania do innych źródeł przychodu, w tym do zasiłku chorobowego – dodaje nasz rozmówca.

Zatem pracownik, który zachoruje 1 stycznia i będzie przebywał na zwolnieniu do końca np. listopada, będzie mógł rozpoznać koszty za miesiące styczeń, luty i grudzień.

– W lutym pracownik przekracza 33 dni choroby. W lutym otrzyma wynagrodzenie ze stosunku pracy (za 2 dni) i zasiłek chorobowy (za pozostały okres) – wylicza Marcin Retka.

W tej sytuacji, mimo że stosunek pracy odnosi się do dwóch dni, może zastosować koszty za cały miesiąc.