Kobieta przebywająca w takiej placówce złożyła wniosek o skierowanie jej do domu pomocy społecznej (DPS). Trafił on do burmistrza gminy A. Organ uznał jednak, że jest niewłaściwy, i przekazał pismo burmistrzowi gminy B. Ten jednak również uznał, że nie jest właściwy. Argumentował, że kobieta była przez jakiś czas zameldowana na terenie gminy A, jednak została przez córkę wymeldowana ok. 12 lat wcześniej. Co prawda przebywała również okazjonalnie na terenie gminy B u swojego partnera, jednak rok przed wymeldowaniem pozbawiła go życia, za co została umieszczona w szpitalu psychiatrycznym. Co więcej, pracownik ośrodka pomocy społecznej, rozmawiając z matką zabitego, ustalił, że kobieta nigdy z nim nie mieszkała na terenie gminy B. Z kolei burmistrz gminy A podnosił, że kobiety nie można uznać za osobę bezdomną, a z wywiadu przeprowadzonego telefonicznie w obecności pracownika szpitala wynika, że pół roku przed zabójstwem zamieszkała u swojego partnera, jednak bez meldunku.
NSA, rozstrzygając sprawę, wskazał, że zgodnie z ustawą z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2021 r. poz. 2268 ze zm.) właściwość miejscową gminy w sprawie o przyznanie pomocy w formie skierowania do DPS ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o to, jednak od tej zasady są przewidziane wyjątki, np. dotyczące osób bezdomnych. W ich przypadku właściwą miejscowo jest gmina ostatniego miejsca zameldowania na pobyt stały. Ustawa definiuje również, że za osobę bezdomną można uznać m.in. osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym i niezameldowaną na pobyt stały, a także zameldowaną w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania.