Odwołany musi zgodzić się na zmianę stanowiska

Stosunek pracy, oprócz najbardziej popularnej formy – umowy o pracę, może być nawiązany również na podstawie powołania. Kodeks pracy regulujący te kwestie w art. 68 – 72 wskazuje jednocześnie, iż takie zatrudnienie jest możliwe w przypadkach określonych w odrębnych przepisach. Na przykład w ustawie z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.) przewidziano, iż marszałek województwa powołuje dyrektorów wojewódzkich urzędów pracy, ich zastępców – dyrektorzy WUP, zaś dyrektorów powiatowych urzędów – starostowie. Ponadto ten rodzaj zatrudnienia stosuje się m.in. do zastępców wójta (burmistrza, prezydenta miasta), skarbników gmin (powiatów czy województwa) na podstawie ustawy z 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. nr 223, poz. 1458 z późn. zm.).

Charakter odwołania

Osoba zatrudniona w wyżej wskazany sposób (również na czas określony) może być w każdym czasie odwołana. Decyduje o tym organ, który powierzył jej piastowanie określonego stanowiska. Niedopuszczalne jest przy tym rozwiązanie stosunku pracy z powołania w drodze wypowiedzenia zmieniającego (tak SN w wyroku z 20 sierpnia 2009 r., II PK 43/09, OSNP 2011/7 – 8/102). Stosunek pracy z takim podwładnym rozwiązuje się na zasadach określonych w kodeksie pracy. Odmiennie jednak mogą to regulować przepisy szczególne, dotyczące pracownika. Mogą one ustanawiać inne rygory ograniczające dopuszczalność rozwiązywania stosunków pracy, podlegających wzmożonej ochronie na podstawie pozakodeksowych przepisów szczególnych.