Dziś, zgodnie z art. 388 k.c., jest to wykorzystanie przymusowego położenia, niedołęstwa lub niedoświadczenia drugiej strony w celu uzyskania świadczenia, którego wartość w chwili zawierania umowy przewyższa w stopniu rażącym wartość świadczenia drugiej strony. Do tych przesłanek dojdzie kolejna w postaci „braku dostatecznego rozeznania”. Oprócz tego doprecyzowano, czym jest „przewyższenie świadczenia w stopniu rażącym”, które ustawodawca określił jako co najmniej dwukrotność wartości rynkowej.
Jak podaje Ministerstwo Sprawiedliwości, które było inicjatorem zmian, jest to reakcja na nasilające się w ostatniej dekadzie nieuczciwe zachowania przedsiębiorców polegające na zawieraniu umów o skutkach analogicznych do wyzysku, lecz formalnie niemieszczących się w zakresie zastosowania tej instytucji. Praktyka pozwala wyróżnić cztery najpowszechniejsze sytuacje. Chodzi zwłaszcza o proceder nakłaniania seniorów do kupowania różnego rodzaju garnków, artykułów gospodarstwa domowego czy przedmiotów o rzekomo niezwykłych właściwościach, ale nie tylko.