W przypadku osób do 50. roku życia pracodawca wypłaca wynagrodzenie chorobowe przez 33 dni. Za osoby w wieku 55+ pracodawca nie finansuje świadczeń chorobowych już od 15. dnia choroby.

Wyjątkiem jest niezdolność do pracy spowodowana wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową. Pracownik uzyskuje wówczas świadczenie, które od pierwszego dnia choroby finansowane jest przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, a nie przez pracodawcę.

Roczny limit jest ściśle określony

Osobie zatrudnionej w ramach stosunku pracy, która zachorowała i jest w związku z tym niezdolna do pracy, przysługuje w pierwszej kolejności wynagrodzenie za czas choroby, które wypłaca i finansuje jej pracodawca. Wynagrodzenie chorobowe jest uprawnieniem pracowniczym, zagwarantowanym w art. 92 kodeksu pracy. Okres jego wypłaty uzależniony jest od wieku pracownika, który przedłożył swojemu pracodawcy zwolnienie.

Roczny limit wynagrodzenia chorobowego przypisany jest w praktyce do pracownika, a nie do jego pracodawcy. Niezależnie od tego, ilu pracodawców będzie miała dana osoba, wszyscy oni w ciągu danego roku wypłacą zatrudnionemu wynagrodzenie chorobowe za nie więcej niż 33/14 dni. Świadczenia za dłuższy okres choroby finansowane będzie przez ZUS.

Od lutego 2009 r. pracownicy w wieku 50+ mają prawo do krótszego niż pozostali okresu wypłaty wynagrodzenia chorobowego. Wynosi on dla nich 14 dni.

Nie oznacza to oczywiście, że pracownik taki ma zagwarantowane środki do życia przez krótszy okres choroby – ciężar finansowania świadczeń chorobowych zostaje tylko wcześniej przeniesiony na Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

Warto doprecyzować, że w roku, w którym przypadają 50. urodziny pracownika, limit wypłaty wynagrodzenia chorobowego wynosi nadal 33 dni.