Wybrałam się na początku sezonu urlopowego po Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego. Zebrałam wnioski całej rodziny, w tym męża, mojej mamy, dzieci. I co się okazało: mama dostała kartę ważną przez pięć lat, mąż i syn – przez sześć miesięcy, ja i córka – dwa miesiące. Kiedy zapytałam w NFZ, dlaczego są takie różnice, dowiedziałam się, że „takie są przepisy”. Trochę nie rozumiem. Jak długo jest ważna EKUZ – pyta pani Agata
Termin ważności Europejskiej Karty Ubezpieczenia Zdrowotnego zależy przede wszystkim od tytułu ubezpieczenia zdrowotnego konkretnej osoby w kraju. Najdłużej, bo aż pięć lat jest ważna EKUZ wydawana emerytom. To dlatego, że w ich sytuacji ubezpieczeniowej nic się już raczej nie zmieni – emerytami pozostaną dożywotnio i dożywotnio będą mieli prawo do ubezpieczenia zdrowotnego. Inaczej jest w przypadku innych osób, które mogą się uczyć, pracować, być bezrobotne. Jednym słowem, karty wydawane na krótsze terminy otrzymują ci, których prawo do korzystania z publicznej służby zdrowia może ulec zmianie. W tej grupie najbardziej uprzywilejowani są (między innymi):

zatrudnieni na etatach, prowadzący pozarolniczą lub rolniczą działalność gospodarczą, renciści, studenci zgłoszeni do ubezpieczenia zdrowotnego przez uczelnię, dzieci i młodzież do lat 18 oraz do lat 26 po przedstawieniu dokumentu potwierdzającego studia lub naukę w szkole.

Reklama
Te osoby otrzymują Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego ważną przez pół roku (sześć miesięcy).

Reklama
Kartę ważną przez trzy miesiące (90 dni) dostaną osoby, które spełniają kryterium dochodowe do otrzymywania świadczeń z pomocy społecznej i otrzymały decyzję wójta lub burmistrza o przyznaniu prawa do bezpłatnej opieki zdrowotnej z tego tytułu.
Bezrobotni natomiast mogą liczyć na EKUZ ważną jedynie przez dwa miesiące. To samo dotyczy osób, które mają prawo do ubezpieczenia z innych tytułów (np. osiągają dochody na podstawie umowy-zlecenia).
Uwaga
Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego uprawnia do świadczeń medycznych w krajach Unii na takich samych zasadach, jakie obowiązują obywateli państw, w których przebywamy. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku ta pomoc będzie bezpłatna. W niektórych krajach (Francja, Niemcy) trzeba ponieść symboliczną część opłat
Podstawa prawna
Art. 2 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2015 r. poz. 581). Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.UE.L.200).