statystyki

Boczna tablica w autobusie to ważny element

autor: Leszek Jaworski07.05.2019, 07:35; Aktualizacja: 07.05.2019, 09:47
NSA uznał zatem, że tablica kierunkowa nie jest elementem wyposażenia autobusu obojętnym dla oceny prawidłowości wykonywania tego rodzaju przewozu regularnego (podobnie też NSA w wyroku z 7 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 3938/16)

NSA uznał zatem, że tablica kierunkowa nie jest elementem wyposażenia autobusu obojętnym dla oceny prawidłowości wykonywania tego rodzaju przewozu regularnego (podobnie też NSA w wyroku z 7 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 3938/16)źródło: ShutterStock

Prowadzę firmę przewozową świadczącą usługi regularnej komunikacji publicznej. Inspekcja drogowa nałożyła na mnie karę w wysokości 5 tys. zł za to, że autobus nie miał tablicy kierunkowej bocznej. Uważam, że jest ona jedynie elementem wyposażenia i oznakowania pojazdu. A gdyby przyjąć taką kwalifikację, wówczas kara wyniosłaby 2 tys. zł. Czy inspekcja nałożyła na mnie właściwą wysokość kary?

Nałożenie kary w wysokości 5 tys. zł było zasadne. Taka sankcja grozi za wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego, które określono w l.p. 2.5.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (dalej: u.t.d.). Potwierdza to orzecznictwo, które stoi na stanowisku, że wprawdzie tablice kierunkowe na autobusie regularnej komunikacji publicznej należą w myśl par. 18 ust. 1 rozporządzenia ministra infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. do elementów wyposażenia autobusu, to jednak ustawodawca wyraźnie wskazał je jako dodatkowy wymagany warunek techniczny. A to dlatego, że wspomniany par. 18 umieszczono w rozdziale 5 zatytułowanym „warunki dodatkowe” , z kolei zaś ten rozdział jest częścią w ramach działu II „Warunki techniczne pojazdu samochodowego i przyczepy przeznaczonej do łączenia z tym pojazdem”.

Pogląd ten potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2019 r. (sygn. akt II GSK 246/17). W orzeczeniu NSA przypomniał, że w rozumieniu art. 4 pkt 7 u.t.d. przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w u.t.d. i w ustawie z 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1983 ze zm.). Sąd zauważył przy tym, że autobus regularnej komunikacji publicznej ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę (art. 66 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym; dalej: p.r.d.). Niepewność pasażerów co do trasy przejazdu może w istotny sposób zagrozić tym wartościom.


Pozostało 42% tekstu

Prenumerata wydania cyfrowego

Dziennika Gazety Prawnej
9,80 zł
cena za dwa dostępy
na pierwszy miesiąc,
kolejny miesiąc tylko 79 zł
Oferta autoodnawialna
KUPUJĘ

Pojedyncze wydanie cyfrowe

Dziennika Gazety Prawnej
4,92 zł
Płać:
KUPUJĘ
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy INFOR Biznes. Kup licencję

Reklama

Twój komentarz

Zanim dodasz komentarz - zapoznaj się z zasadami komentowania artykułów.

Widzisz naruszenie regulaminu? Zgłoś je!

Dowiedz się więcej

Galerie