statystyki

Boczna tablica w autobusie to ważny element

autor: Leszek Jaworski07.05.2019, 07:35; Aktualizacja: 07.05.2019, 09:47
NSA uznał zatem, że tablica kierunkowa nie jest elementem wyposażenia autobusu obojętnym dla oceny prawidłowości wykonywania tego rodzaju przewozu regularnego (podobnie też NSA w wyroku z 7 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 3938/16)

NSA uznał zatem, że tablica kierunkowa nie jest elementem wyposażenia autobusu obojętnym dla oceny prawidłowości wykonywania tego rodzaju przewozu regularnego (podobnie też NSA w wyroku z 7 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 3938/16)źródło: ShutterStock

Prowadzę firmę przewozową świadczącą usługi regularnej komunikacji publicznej. Inspekcja drogowa nałożyła na mnie karę w wysokości 5 tys. zł za to, że autobus nie miał tablicy kierunkowej bocznej. Uważam, że jest ona jedynie elementem wyposażenia i oznakowania pojazdu. A gdyby przyjąć taką kwalifikację, wówczas kara wyniosłaby 2 tys. zł. Czy inspekcja nałożyła na mnie właściwą wysokość kary?

Nałożenie kary w wysokości 5 tys. zł było zasadne. Taka sankcja grozi za wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego, które określono w l.p. 2.5.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (dalej: u.t.d.). Potwierdza to orzecznictwo, które stoi na stanowisku, że wprawdzie tablice kierunkowe na autobusie regularnej komunikacji publicznej należą w myśl par. 18 ust. 1 rozporządzenia ministra infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. do elementów wyposażenia autobusu, to jednak ustawodawca wyraźnie wskazał je jako dodatkowy wymagany warunek techniczny. A to dlatego, że wspomniany par. 18 umieszczono w rozdziale 5 zatytułowanym „warunki dodatkowe” , z kolei zaś ten rozdział jest częścią w ramach działu II „Warunki techniczne pojazdu samochodowego i przyczepy przeznaczonej do łączenia z tym pojazdem”.

Pogląd ten potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2019 r. (sygn. akt II GSK 246/17). W orzeczeniu NSA przypomniał, że w rozumieniu art. 4 pkt 7 u.t.d. przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w u.t.d. i w ustawie z 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1983 ze zm.). Sąd zauważył przy tym, że autobus regularnej komunikacji publicznej ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę (art. 66 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym; dalej: p.r.d.). Niepewność pasażerów co do trasy przejazdu może w istotny sposób zagrozić tym wartościom.


Pozostało jeszcze 42% treści

Czytaj wszystkie artykuły na gazetaprawna.pl oraz w e-wydaniu DGP
Zapłać 97,90 zł Kup abonamentna miesiąc
Mam kod promocyjny
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy INFOR Biznes. Kup licencję

Reklama

Twój komentarz

Zanim dodasz komentarz - zapoznaj się z zasadami komentowania artykułów.

Widzisz naruszenie regulaminu? Zgłoś je!

Dowiedz się więcej

Galerie