O czym należy pamiętać przy naliczaniu „13”

podstawowe regulacje

Zasady obliczania dodatkowego wynagrodzenia rocznego wskazane zostały w art. 4 ustawy z 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1872) – dalej: ustawa o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym. Trzynastkę ustala się w wysokości 8,5 proc. sumy wynagrodzenia za pracę otrzymanego przez pracownika w ciągu roku kalendarzowego, za który przysługuje to wynagrodzenie, uwzględniając:

• wynagrodzenie i inne świadczenia ze stosunku pracy przyjmowane do obliczenia ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy;

• wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy;

• wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy przysługujące pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy.

Przy czym w przypadku przepracowania przez pracownika całego roku kalendarzowego nabywa on prawo do „13” w pełnej wysokości. Z kolei osoby, które przepracowały w ciągu roku u danego pracodawcy minimum sześć miesięcy, nabywają prawo do tego świadczenia w wysokości proporcjonalnej do okresu przepracowanego. Także w przypadkach, o których mowa w art. 2 ust. 3 ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym (mowa w nim o osobach zatrudnionych w urzędach organów władzy publicznej, kontroli, ochrony prawa oraz sądach i trybunałach, samorządowych jednostkach budżetowych i samorządowych zakładach budżetowych prowadzących gospodarkę finansową na zasadach określonych w u.f.p.), a więc uprawniających do trzynastki pomimo nieprzepracowania sześciu miesięcy, wysokość wynagrodzenia rocznego ustala się proporcjonalnie do okresu przepracowanego u danego pracodawcy.