Weryński: Jak najdalej od władzy [KOMENTARZ]

Niezatwierdzenie wyboru dokonanego przez Sejm nie było więc czystą matematyką, ale się o nią ocierało. I to właśnie jest nasz problem – o tak ważnych z punktu widzenia każdego obywatela (nawet jeśli nie zdaje sobie z tego sprawy) nominacjach decyduje polityczna odmiana matematyki (liczenie szabel dostępnych od zaraz plus ewentualnie możliwych do pozyskania), a nie myślenie o merytorycznych skutkach takiego czy innego podniesienia ręki. Podobnie jak w przypadku obsady Trybunału Konstytucyjnego (i czym się to może skończyć, już wiemy).

Artykuł 209 ust. 3 konstytucji mówi m.in., że „Rzecznik Praw Obywatelskich nie może należeć do partii politycznej (…)”. Taki sam zakaz obowiązuje sędziów (art. 178 ust. 3). Oczywiste jak to, że nie trzeba należeć do jakiejkolwiek partii politycznej, by podzielać jej poglądy. I że niemal każdy dorosły człowiek jakieś poglądy ma. Co więc zrobić, by mieć gwarancję, że poglądy te nie będą się przekładać na sposób sprawowania urzędów? Najlepiej byłoby polegać na kryształowo – zakładamy – czystej uczciwości obejmujących je ludzi. I to się sprawdzało przez lata: partyjni, ale nie polityczni, nominaci odkładali (czasem ku zaskoczeniu obserwatorów) własne poglądy na bok. Tyle że już wiemy, że sprawdzać się przestało (patrz: TK). Zaufać naszym reprezentantom, czyli posłom i senatorom? Proszę wybaczyć, ale nieufności nauczyły mnie kolejne głosowania w Sejmie i Senacie z ostatnich dwóch kadencji, a i kilka z wcześniejszej. I wypowiedzi posłów i posłanek, że np. nieważne, co mówi konstytucja, ważne, co mówi partia (to akurat z byłej już posłanki, obecnie sędzi).