Kasacja dotyczyła wyroku skazującego na 4 tys. zł grzywny za próbę podrabiania towarów chronionych znakami towarowymi. Został on wydany przez asesora sądowego w Sądzie Rejonowym w Kartuzach, a następnie utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy w Gdańsku. Od wyroku tego kasację wniósł obrońca skazanej, zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie art. 439 par. 1 pkt 2 kodeksu postępowania karnego przez to, że sąd odwoławczy nie uchylił orzeczenia sądu rejonowego z powodu nienależytej obsady sądu w rozumieniu art. 28 par. 1 k.p.k., w sytuacji gdy wyrok został wydany przez asesora sądowego.
Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście bezzasadną. Jak podkreślił, umocowanie asesora do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości ma swoją podstawę w art. 2 par. 1a prawa o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2072), według którego w sądach rejonowych zadania z zakresu wymiaru sprawiedliwości wykonują także asesorzy sądowi (z wyłączeniem określonych w tym przepisie kategorii spraw, do których nie należy sprawa, w której wniesiono rozpoznawaną kasację).