Od stycznia zaczęły obowiązywać zmiany w ustawie o finansach publicznych dotyczące wskaźnika zadłużenia samorządów (art. 243 ust. 1 ustawy o finansach publicznych z 27 sierpnia 2009 r.; t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 869; ost. zm,. Dz.U. z 2019 r. poz. 2020).
Pierwsza kwestia, o której trzeba pamiętać, dotyczy uwzględnienia po lewej stronie wzoru wszystkich długów jednostki samorządu terytorialnego. Chodzi o wszelkiego rodzaju umowy zbliżone charakterem do umów kredytowych, pożyczek lub emisji papierów wartościowych, a więc np. leasing, sprzedaż zwrotną, sprzedaż na raty, forfaiting czy inne umowy nienazwane o terminie zapłaty dłuższym niż rok, które są związane z finansowaniem usług, dostaw czy robót budowlanych. We wskaźniku nie trzeba jednak ujmować umów krótkoterminowych spłacanych w tym samym roku, w którym zostaną zaciągnięte. Co więcej, by zaciągnąć długi podobne do kredytu, trzeba ustalić odpowiedni limit w uchwale budżetowej i uzyskać opinię RIO.
Przypomnijmy, że od 1 stycznia 2019 r. wskaźnikiem zadłużenia obejmuje się wszystkie wydatki bieżące na obsługę długu, a nie tylko odsetki i dyskonta.