Za odbudową niezależnego sądownictwa przemawia wiele argumentów, począwszy od przywrócenia respektu dla konstytucji i zakończenia kosztownego sporu z UE. Debata nad projektami naprawczymi w tej dziedzinie wymaga szczególnej refleksji i nie powinna być przedmiotem szerokiej debaty publicznej. Chodzi bowiem o to, by przygotować reformy służące ukształtowaniu nie tylko niezależnego, lecz także efektywnego sądownictwa. Rzecz dotyczy jednego z najważniejszych zobowiązań państwa wobec społeczeństwa. Obywatel ma prawo liczyć na sądy niezależne i gwarantujące prawo do szybkiego i rzetelnego procesu. To oznacza, że sądownictwo musi być także wolne od słabości, które istniały na długo przed destrukcyjnymi działaniami PiS.
Cywilizowany standard ustrojowy polega na silnych gwarancjach niezawisłości sędziowskiej i jednoczesnej ochronie niezależności samego sądownictwa. To drugie oznacza, że władza polityczna nie kumuluje kompetencji w kluczowych sprawach dotyczących wymiaru sprawiedliwości, dzieląc je i współdziałając z reprezentacją sędziów. Zasada ta jest praktykowana bez względu na istnienie rad sądowniczych. PiS unicestwiło tę regułę i doprowadziło do potrójnego zawłaszczenia sądownictwa przez Ministerstwo Sprawiedliwości i kierownictwo partii rządzącej. Chodzi o subordynację rady sądowniczej (KRS), likwidację samorządu sędziowskiego i przejęcie kontroli nad Sądem Najwyższym z nową Izbą Dyscyplinarną jako instrumentem politycznego planowania. Jednocześnie doszło do bezprecedensowej koncentracji władzy prokuratorskiej w rękach ministra sprawiedliwości – prokuratora generalnego. W przypadku takiej kumulacji władzy radykalnie słabną gwarancje niezawiłości samych sędziów. Trudno też się dziwić, że skutkiem destrukcji jest większa niż przed 2015 r. nieefektywność sądownictwa.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.