"Thief" - powrót złodzieja z zasadami

Garrett to nie pierwszy lepszy rzezimieszek, ale doskonale wyszkolony w sztuce kradzieży cynik. Żadne drzwi i okna nie są dla niego przeszkodą, a kieszenie mieszkańców Miasta nie mają przed nim tajemnic. Nawet kiedy wyłupiono mu oko, zamontował sobie mechaniczne, które pozwoliło mu udoskonalić fach. Na ramiona narzuca pelerynę, zakrywa twarz i nurkuje w mrok uliczek, przemykając się z kąta w kąt, szukając kolejnej gabloty czy sejfu, z których wyłowić można coś wartościowego. Okrada bogatych, ale nie rozdaje biednym. Złodziejska etyka nie jest mu jednak obca i mimo że przestrzega reguł znanych tylko sobie i czasem zdarzy mu się nieść pomoc nieborakom, dobro osobiste jest dla niego niezmiennie na pierwszym miejscu. Ten kultowy antybohater – znany bodaj każdemu graczowi, który przed piętnastoma laty zasiadał regularnie do komputera – powrócił w nowych szatach.

Nie będzie przesadą stwierdzenie, że „Thief: The Dark Project” z 1998 roku zrewolucjonizował – obok „Metal Gear Solid” i „Tenchu: Stealth Assassins” – gatunek tak zwanych skradanek. Ten pionierski tytuł wykorzystywał perspektywę pierwszoosobową, kojarzoną zazwyczaj z najeżonymi strzelaninami grami akcji, lecz zamiast walczyć, bijatyki się tam unikało. Chodziło o to, aby cichaczem przejść z dachu na dach, nie alarmując straży, przemknąć niepostrzeżenie z dala od świateł pochodni i w odpowiednim momencie skryć się w mroku. Rzecz jasna do dyspozycji gracza oddano łuk czy pałkę i można było się bronić lub, jeśli ktoś czuł taką potrzebę, podejmować działania zaczepne, co jednak wiązało się z ryzykiem. „Thief: The Dark Project” po dwóch latach doczekał się sequela z podtytułem „The Metal Age”, a kolejne cztery lata później jeszcze jednej odsłony, „Deadly Shadows”; każda z nich otrzymała znakomite oceny.