statystyki

Działalność na próbę pułapką dla osób w tarapatach finansowych. Nie zawsze upadną jak konsumenci

autor: Aleksandra Krawczyk -Giehsmann16.10.2018, 08:50; Aktualizacja: 16.10.2018, 08:54
Uznanie osoby prowadzącej działalność nieewidencjonowaną za przedsiębiorcę ma dalekosiężne skutki. Taka osoba nie może bowiem ogłosić upadłości konsumenckiej. Może jednak przeprowadzić postępowanie restrukturyzacyjne.

Uznanie osoby prowadzącej działalność nieewidencjonowaną za przedsiębiorcę ma dalekosiężne skutki. Taka osoba nie może bowiem ogłosić upadłości konsumenckiej. Może jednak przeprowadzić postępowanie restrukturyzacyjne.źródło: ShutterStock

Bo chociaż w świetle Konstytucji biznesu prowadzący działalność nieewidencjonowaną nie jest przedsiębiorcą, to może być za takiego uznany na gruncie przepisów kodeksu cywilnego.

Ustawą z 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz.U. poz. 646) wprowadzono do polskiego systemu prawnego nową formę prowadzenia biznesu – działalność nieewidencjonowaną. Dzięki niej osoba fizyczna może uniknąć obowiązków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (m.in. wpisu do CEIDG), pod warunkiem że przychód należny z jej działalności nie przekracza w żadnym miesiącu 50 proc. kwoty minimalnego wynagrodzenia i w okresie ostatnich 60 miesięcy nie wykonywała działalności gospodarczej, a więc, co do zasady, nie była wpisana do CEIDG. Ustawa wprost stanowi, że działalność nieewidencjonowana to nie działalność gospodarcza. Oznacza to, że na gruncie przepisów ustawy tego aktu ( który jest czołowym aktem Konstytucji biznesu) oraz przepisów, które do niej odsyłają – w uproszczeniu prawa publicznego – prowadzący działalność nieewidencjonowaną nie jest przedsiębiorcą.

Różne ustawy – odmienne definicje

Niestety, polskie prawo nie posługuje się jedną definicją przedsiębiorcy. W wielu ustawach zdefiniowano to pojęcie na konkretne potrzeby, a przez to odmiennie niż czyni to prawo publiczne. W obszarze prawa cywilnego, a więc regulującego takie stosunki prawne, jak zawieranie umów sprzedaży, najmu, dzierżawy itp. – własną definicją posługuje się kodeks cywilny. Za przedsiębiorcę uznaje m.in. osobę fizyczną prowadzącą we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową. Nie chodzi tu jednak o działalność gospodarczą czy zawodową, o której mowa w prawie przedsiębiorców, ale praktycznie każde zachowania nakierowane na uzyskiwanie zysku, charakteryzujące się pewną trwałością, zorganizowaniem. W żadnym razie warunkiem uznania osoby za prowadzącą działalność gospodarczą, a więc za przedsiębiorcę na gruncie k.c., nie jest wpis do CEIDG. Tym samym nie ulega wątpliwości, że w ujęciu kodeksowym przedsiębiorcą może być także ten, kto prowadzi działalność nieewidencjonowaną. Podobną interpretację potwierdziło w swoim stanowisku z 27 września Ministerstwo Przedsiębiorczości i Technologii.

przykład

Kłopoty z dowodami


Pozostało jeszcze 81% treści

Czytaj wszystkie artykuły na gazetaprawna.pl oraz w e-wydaniu DGP
Zapłać 97,90 zł Kup abonamentna miesiąc
Mam kod promocyjny
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy INFOR Biznes. Kup licencję

Polecane

Reklama

Twój komentarz

Zanim dodasz komentarz - zapoznaj się z zasadami komentowania artykułów.

Widzisz naruszenie regulaminu? Zgłoś je!

Redakcja poleca

Galerie

Polecane