Kilka osób było pracownikami firmy, która świadczyła usługi ochrony osób, obiektów i mienia dla przedsiębiorstwa energetyki cieplnej. Od 1 grudnia 2009 r. usługi te wraz z niezbędną infrastrukturą przejęło inne przedsiębiorstwo. W tej sytuacji dotychczasowa firma ochroniarska poinformowała pracowników, że na podstawie art. 231 par. 1 kodeksu pracy stali się z mocy prawa pracownikami nowego pracodawcy. Ten jednak odmówił im dopuszczenia ich do wykonywania pracy.

Pracownicy odwołali się więc do sądu I instancji i pozwali zarówno firmę ochroniarską, jak i nowego usługodawcę. Zażądali ustalenia istnienia stosunku pracy. W ocenie sądu I instancji nie nastąpiło przejęcie przedsiębiorstwa cieplnego. W efekcie osoby skarżące wciąż są pracownikami firmy ochroniarskiej. Sąd I instancji oddalił więc powództwo wobec nowego nabywcy i ustalił istnienie stosunku pracy z poprzednią firmą ochroniarską.

Sprawa trafiła do sądu II instancji. Ten podzielił rozstrzygnięcie sądu niższej instancji i oddalił apelację.

Pełnomocnik firmy ochroniarskiej wniósł więc skargę kasacyjną. Sąd Najwyższy wskazał, że podstawowym celem art. 231 par. 1 k.p. jest ochrona interesów pracowników. Dlatego przyjmuje się, że przejście zakładu pracy na nowego pracodawcę może nastąpić także wtedy, gdy przejmuje on zadania wykonywane przez poprzednika, przy czym nie jest niezbędne przejęcie znaczącej części majątku.

W rozpoznawanej sprawie wartość majątku uzyskanego przez nowego pracodawcę nie była znaczna, ale były to urządzenia wystarczające do wykonywania usługi ochrony mienia i osób, a przejęte zadanie było tożsame z tym wykonywanym przez poprzedniego pracodawcę. Sytuacja jest więc taka sama, jak przedstawiona w innym wyroku SN z 18 września 2008 r. (sygn. akt II PK 18/08). Zgodnie z nim przejście zakładu pracy ze skutkiem określonym w art. 231 par. 1 k.p. następuje także, gdy nowy pracodawca przejmuje zadania i składniki majątkowe zakładu dotychczasowego pracodawcy na podstawie umowy z podmiotem trzecim, do którego należało dysponowanie tymi zadaniami i składnikami. SN uchylił więc zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

ORZECZNICTWO

Wyrok Sądu Najwyższego z 9 stycznia 2012 r., sygn. akt III PK 36/11