Zagadnienie, które wzbudziło wątpliwości składu sędziowskiego, wyłoniło się w trakcie analizy skargi kasacyjnej wniesionej na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sprawa dotyczyła decyzji wydanej po zakończeniu postępowania przez komisję weryfikacyjną ds. reprywatyzacji, która uchyliła decyzję prezydenta Warszawy o przekazaniu nieruchomości oraz odmówiła ustanowienia użytkowania wieczystego na rzecz następców prawnych poprzednich właścicieli nieruchomości.
W uzasadnieniu powołano się przede wszystkim na fakt, że miasto nie zbadało przesłanki posiadania gruntu przez spadkobierców, o której mowa w tzw. dekrecie Bieruta. Komisja stwierdziła też, że wydanie decyzji doprowadziło do „skutków rażąco sprzecznych z interesem społecznym”, ponieważ byli najemcy komunalni stracili swój status i wynikającą z niego ochronę. Z kolei stale podnoszony czynsz spowodował, że na opłaty za mieszkania nie było ich stać, dlatego musieli albo dobrowolnie się wyprowadzić, albo czekać na eksmisję. WSA w toku postępowania uchylił jednak decyzję komisji, zarzucając jej m.in. błędną interpretację prawa. Od wyroku wniesiono następnie skargę kasacyjną.