Pierwsza tworzy gwarancję, by rozstrzygający sprawę sąd był bezstronny, niezależny, samodzielny, wolny od wpływów czynników politycznych. Druga ma zapewniać właściwy poziom merytoryczny odpowiadający standardowi art. 45 ust. 1 konstytucji. Tylko przy spełnieniu obu warunków sądy zdolne są do urzeczywistniania wartości konstytucyjnych.
Niezawisłość, jeśli postrzegać ją w perspektywie związanych z nią obowiązków (wyrok TK z 24 czerwca 1998 r., sygn. akt K 3/98), nie może być traktowana jako indywidualny przywilej sędziego. To, że legitymacja sędziego wynika ze zdolności do zgodnego z konstytucją rozstrzygania spraw obywateli (art. 45), nie jest jedynie lokalną specyfiką, lecz ma charakter wspólnej zasady prawa Unii Europejskiej. Wywodzonej ze wspólnych tradycji oraz kultury prawnej, na której posadowiona została Unia.