Sąd orzekający w sprawie o ustalenie prawa, w tym wypadku podstaw wpisu do księgi udziałów, musi dokonać dokładnego ustalenia stanu faktycznego.
Michał G. wystąpił przeciwko spółce E. o ustalenie wpisania prawa: chodziło o wpis do księgi udziałów 923 udziałów, które jako wspólnik spółki nabył od innych wspólników. Spółka odmówiła wpisu, gdyż twierdziła, że nie zostały spełnione wymogi zapisane w par. 13 umowy spółki. Mówił on, że chęć zbycia udziału musi być ogłoszona w siedzibie spółki. Jeśli w ciągu 14 dni żaden udziałowiec nie zgłosi chęci nabycia udziałów, mogą być one sprzedane osobie trzeciej. Po dłuższym okresie od zawiadomienia o chęci zbycia udziałów powód zawarł 17 umów ze zbywcami. Spółka odmówiła zaś wpisu do księgi, uznając, że ponieważ od ogłoszenia minęło kilka lat, procedurę należało rozpocząć na nowo.
Sąd I instancji oddalił powództwo. Stwierdził, że w umowie spółki jest określony tryb nabycia udziałów, wiążący dla powoda. Ponieważ procedura nie była dochowana, umowy są bezskuteczne. Sąd apelacyjny podtrzymał ten pogląd i dodał, że nabywcą udziałów nie może być wspólnik, który nie został wskazany przez zarząd.