Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej: ustawa systemowa) osoby wykonujące pracę na podstawie umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym oraz wypadkowemu oraz (dobrowolnie) ubezpieczeniu chorobowemu. Osoba pobierająca emeryturę i jednocześnie wykonująca pracę na tej podstawie nie jest zwolniona z obowiązku opłacania składek. Emeryt, który w trakcie pobierania świadczenia kontynuuje oskładkowaną pracę zarobkową, może zwrócić się o przeliczenie emerytury na zasadach określonych w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Aby ocenić opisywaną sytuację, warto odwołać sie do wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 13 września 2019 r., sygn. akt III AUa 1307/18. Sąd podkreślił, że okresy opłacania składek są okresami składkowymi pod warunkiem zapłaty należnych składek na ubezpieczenia społeczne tylko wtedy, gdy przepisy tej ustawy tak wyraźnie stanowią. Z art. 5 ust. 4 ustawy systemowej wyraźnie wynika, że tylko przy ustalaniu prawa do emerytury lub renty dla płatników składek zobowiązanych do opłacania składek na własne ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz z nimi współpracujących nie uwzględnia się okresu, za który nie zostały opłacone składki. A to prowadzi do wniosku, co podkreślił sąd, że w przypadku pozostałych osób (a więc też zleceniobiorców) przy ustalaniu prawa do emerytury i renty oraz obliczaniu ich wysokości okresy składkowe uwzględnia się jako okresy ubezpieczenia, bez względu na to, czy płatnik niebędący ubezpieczonym opłacił należne za niego składki.