– Zmianie uległy zapisy art. 11 i 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.) w zakresie, w jakim nakładały obowiązek występowania o opinię prezesa UKE, dotyczącą rozwiązań przyjętych w projekcie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w zakresie telekomunikacji oraz analogicznie w przypadku wójta, burmistrza albo prezydenta miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – potwierdza Dariusz Kałuża, prawnik z kancelarii Radców Prawnych Robaszewska & Płoszka.

Prezes UKE oceniał projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod względem zgodności z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2010 r. nr 106, poz. 675 z późn. zm.) (postanowienia planu nie mogły uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej).

– Pomimo że opinia prezesa była niewiążąca, posiadał on i dalej posiada instrument oddziaływania na uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nieuwzględnienie opinii mogło skutkować zaskarżeniem przez prezesa UKE uchwały o planie miejscowym w zakresie telekomunikacji na podstawie art. 48 tej ustawy – przypomina mecenas Kałuża.

Na mocy tego przepisu przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz prezes UKE mogli zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego.

Zdaniem prawnika na tych zmiana ustawodawca w zakresie planowania przestrzennego nie powinien poprzestać.

– W ślad za powyższą nowelizacją powinny pójść kolejne zmiany, aby konieczność opiniowania projektów studium lub planów miejscowych ograniczyć do niezbędnego minimum, a najlepiej całkowicie wyeliminować. Uzyskiwanie opinii niewiążących powoduje jedynie przedłużenie procesu uchwalania miejscowych planów, co przekłada się na wydłużenie procesu inwestycyjnego, a w konsekwencji może doprowadzić do zniechęcenia inwestora do umiejscowienia swojego kapitału w danej miejscowości.

Wystarczającym zabezpieczeniem ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju jest konieczność dokonania uzgodnień projektów studium i planów miejscowych z właściwymi organami i urzędami. Obowiązek uzyskania niewiążącej opinii jest zbędnym formalizmem – argumentuje mec. Kałuża.

Pozostałe zmiany

Nowelizacja prawa telekomunikacyjnego, która weszła w życie 21 stycznia 2013 r., przewiduje również:

● umożliwienie zawierania drogą elektroniczną umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych,

● obowiązek poinformowania użytkownika internetu mobilnego o przekroczeniu limitu transferu danych,

● ograniczenie początkowego okresu obowiązywania umowy do maks. 24 miesięcy,

● obowiązek zapewnienia użytkownikowi możliwości zawarcia umowy również na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy,

● skrócenie czasu na przeniesienie numeru z sieci do sieci – ma to zajmować nie dłużej niż jeden dzień roboczy,

● obowiązek powiadamiania o celu przechowywania danych pozyskanych przez cookies, sposobach korzystania z ich zawartości, okresie i nazwie podmiotu przetwarzającego dane oraz wreszcie o możliwości określenia przez użytkownika warunków poprzez ustawienia przeglądarki,

● skrócenie do 12 miesięcy okresu przechowywania billingów przez operatorów.