Obowiązek pracodawcy w zakresie stosowania obiektywnych i sprawiedliwych kryteriów oceny pracowników oraz wyników ich pracy jest zawarty w art. 94 pkt 9 k.p. Odnosi się do każdej sytuacji, w której uprawnienia pracownika zależą od oceny pracodawcy. Jest oczywiste, że ocena taka będzie podlegała subiektywnym kryteriom stosowanym przez pracodawcę, który organizuje pracę według własnych pomysłów, planów i wiedzy i stawia pracownikom określone wymagania.
Pracodawca powinien jednak pamiętać, że jego swoboda w tym zakresie nie jest nieograniczona. W wyroku z 19 grudnia 1990 r. SN (Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych I PR 170/90, opubl.: „Wokanda” rok 1991, nr 7) wyraził pogląd, że „uznanie nie tworzy wcale ani uprawnienia do dowolności, ani do nadużywania kompetencji, ani też – co jest oczywiste – do dyskryminowania dowolnie określonych osób czy ich grup”.
Przyjęte i nawet zawarte w stosownych regulaminach kryteria oceny powinny być zatem nie tylko jawne i klarowne, lecz także dające się zweryfikować. Ma to znaczenie także wówczas, gdy pracodawca decyduje się na wartościowanie stanowisk pracy, tj. dokonanie wycen stanowisk pracy przy uwzględnieniu szeregu sprawdzalnych czynników, takich jak niezbędne kwalifikacje, praktyka w wykonywaniu konkretnych obowiązków, posiadane doświadczenie, niezbędny do wykonania danej pracy wysiłek czy wreszcie zakres odpowiedzialności towarzyszący danemu stanowisku.
Załóż konto lub zaloguj się
i zyskaj dostęp na 14 dni za darmo.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.