Do jakiego urzędu z PIT-em

Jeżeli podatnicy niemający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania (podlegający ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu), osiągnęli w roku podatkowym dochody ze źródeł przychodów położonych w Polsce bez pośrednictwa płatników lub za pośrednictwem płatników nieobowiązanych do dokonania rocznego obliczenia podatku, również muszą złożyć zeznanie roczne. Jeżeli zamierzają opuścić terytorium RP przed terminem, muszą to zrobić jeszcze przed wyjazdem lub zakończeniem prowadzenia w Polsce działalności. Podatnicy ci składają zeznanie do urzędu skarbowego właściwego w sprawach opodatkowania osób zagranicznych.

Podatnicy mający miejsce zamieszkania na terytorium Polski, czyli podlegający nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, składają zeznanie do urzędu skarbowego ustalonego według miejsca zamieszkania w ostatnim dniu roku podatkowego. A gdy zamieszkanie ustało przed tym dniem, według ostatniego miejsca zamieszkania na jej terytorium.

Pamiętajmy, że miejsce zamieszkania nie musi pokrywać się z miejscem zameldowania. Nie są to pojęcia tożsame. Właściwość urzędu ustala się według miejsca zamieszkania. Zeznanie należy zatem wysłać (lub je złożyć) do urzędu właściwego nie dla miejsca zameldowania, ale tego, gdzie podatnik przebywa z zamiarem stałego pobytu, czyli miejsca zamieszkania.

Na zwrot trzeba poczekać

Podatnik, któremu z rozliczenia rocznego PIT wynika nadpłata podatku, powinien jak najszybciej złożyć zeznanie w urzędzie skarbowym. Im szybciej roczny PIT wpłynie do urzędu, tym podatnik szybciej odzyska nadpłacone pieniądze.

Za nadpłatę uważa się kwotę: nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku; podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej; zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej; zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności lub decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej.

Jeśli zatem w jakikolwiek sposób trafi z naszej strony na konto urzędu skarbowego więcej pieniędzy niż powinno, będziemy mieli do czynienia z nadpłatą, którą urząd będzie nam musiał zwrócić. Również wtedy, gdy owa nadpłacona kwota pojawia się w związku z uwzględnieniem dopiero w rozliczeniu rocznym ulgi, która powoduje obniżenie należnego za ten rok podatku.

Nadpłata podlega zwrotowi w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji.

Ale, uwaga. Trzy miesiące są liczone od chwili, gdy zeznanie zostanie - w pewnym sensie - przyjęte przez urząd. Co to znaczy? Otóż oznacza to, że jeżeli w zeznaniu popełniliśmy jakikolwiek błąd, chociażby był to tylko błąd rachunkowy, urząd termin do zwrotu liczył będzie od momentu kiedy ten błąd poprawimy. Jeżeli zatem zdarzy nam się - a to rzecz zdarzająca się nadal nagminnie - że zeznania zapomnimy podpisać, urzędnik wezwie nas w tym celu do urzędu skarbowego. Dopiero od dnia, w którym podpis pod zeznaniem złożymy, zacznie biec trzymiesięczny termin do zwrotu nadpłaty. Przepisy wyraźnie bowiem przewidują, że w przypadku skorygowania deklaracji (w tym zeznania rocznego) w trybie określonym w art. 274 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (czyli korekty dokonywanej z urzędu) nadpłata podlega zwrotowi w terminie trzech miesięcy od dnia upływu terminu do wniesienia sprzeciwu. W przypadku zaś skorygowania zeznania przez podatnika - nadpłata podlega zwrotowi w terminie trzech miesięcy od dnia jej skorygowania, przy czym termin ten liczony jest zgodnie z ogólnymi zasadami liczenia terminów podatkowych, tzn. termin trzymiesięczny kończy się z upływem dokładnie tego samego dnia po upływie trzech miesięcy, który był pierwszym dniem tego terminu, czyli złożenia zeznania lub jego skorygowania.

Urzędowa korekta

W pewnych przypadkach urząd skarbowy może samodzielnie skorygować nasze zeznanie. Otóż, jak przewiduje to Ordynacja podatkowa w razie stwierdzenia, że deklaracja zawiera błędy rachunkowe lub inne oczywiste omyłki bądź że wypełniono ją niezgodnie z ustalonymi wymaganiami, organ podatkowy, w zależności od charakteru i zakresu uchybień, koryguje deklarację, dokonując stosownych poprawek lub uzupełnień, jeżeli zmiana wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłaty, kwoty zwrotu podatku lub wysokości straty w wyniku tej korekty nie przekracza kwoty 1 tys. zł lub zwraca się do składającego deklarację o jej skorygowanie oraz złożenie niezbędnych wyjaśnień, wskazując przyczyny, z powodu których informacje zawarte w deklaracji podaje się w wątpliwość.

Organ podatkowy uwierzytelnia kopię skorygowanej przez siebie deklaracji (zeznania), a następnie doręcza ją podatnikowi wraz z informacją o związanej z korektą deklaracji zmianie wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty nadpłaty lub zwrotu podatku lub wysokości straty bądź informację o braku takich zmian. Na taką korektę podatnik może wnieść sprzeciw do organu, który dokonuje korekty. Ma na to 14 dni od dnia doręczenia uwierzytelnionej kopii skorygowanej deklaracji. Wniesienie sprzeciwu anuluje korektę. Natomiast w razie niewniesienia sprzeciwu w terminie, korekta deklaracji wywołuje skutki prawne jak korekta deklaracji złożona przez podatnika.