Praca i kariera

Pozwoliła na to kolejna nowelizacja specustawy, która weszła w życie 24 lipca. Wykonujący umowę o dzieło takiej możliwości nadal nie mają i wciąż są zależni od firmy, dla której pracowali.

Dziś zaczynają obowiązywać nowe przepisy prawa unijnego regulujące zasady delegowania pracowników do innych państw członkowskich. Wprowadza je tzw. dyrektywa rewizyjna 2018/957 (Dz.Urz. UE z 2018 r. L 173, s. 16). Większość państw członkowskich (i to nawet tych, które transponowały dyrektywę do swojego prawa wewnętrznego) nie jest na te zmiany jeszcze gotowa. A część znanych już przepisów wydaje się sprzeczna z zamierzeniami unijnego prawodawcy. Przedsiębiorcom delegującym sprawy nie ułatwia również Komisja Europejska, która w wydanych przez siebie poradnikach nie odniosła się do najważniejszych kwestii spornych. W praktyce nie pomógł również rzecznik generalny Trybunału Sprawiedliwości UE, który opiniując w maju skargę Polski na najbardziej kontrowersyjne elementy nowych przepisów, zachował się bardziej jak polityk, a nie jak wytrawny prawnik-doradca trybunału.

Wokół przepisów, które od dziś mają zastosowanie we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej, narosło wiele wątpliwości. Warto je więc rozwiać, a przekłamania sprostować

Polskie przepisy nie mówią, jak delegowanym powinny być zwracane wydatki na żywność, noclegi i transport. A brak zasad w tym zakresie może być powodem zainteresowania organów kontrolnych

Od dziś przedsiębiorcy wysyłający swoich pracowników za granicę muszą dostosować się do nowelizacji przepisów, które istotnie zmieniają ich obowiązki. Wielką niewiadomą jest to, jaką praktykę w tym zakresie przyjmą zagraniczne inspekcje