statystyki

Nadmiar obowiązków nie usprawiedliwia braku dochodzenia obligatoryjnej kary umownej

autor: Marcin Nagórek12.01.2018, 07:00; Aktualizacja: 12.01.2018, 07:04
Argumentem dla umniejszenia odpowiedzialności kierownika może być jednak powołanie się – w razie ewentualnego postępowania przez regionalną komisją orzekająca w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych – na art. 36 u.o.n.d.f.p.

Argumentem dla umniejszenia odpowiedzialności kierownika może być jednak powołanie się – w razie ewentualnego postępowania przez regionalną komisją orzekająca w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych – na art. 36 u.o.n.d.f.p.źródło: ShutterStock

Na początku 2017 r. nasza gmina naliczyła wykonawcy robót remontowych 12 tys. zł kary umownej. Do tego czasu nic nie zapłacił, a gmina nie podjęła działań windykacyjnych. Czy mogło dojść do naruszenia dyscypliny finansów publicznych? To zaniechanie jest skutkiem nadmiaru obowiązków kierownika działu zamówień publicznych. Kary w umowie były obligatoryjne, a roszczenie nie jest przedawnione.

Z wysokim prawdopodobieństwem można mówić, że zaniechanie polegające na braku dochodzenia należności z tytułu kary umownej wypełnia znamiona naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Wina jest tu raczej ewidentna, jednak rodzaj i wymiar kary pozostaje w gestii regionalnej komisji orzekającej w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

Niedopuszczalna rezygnacja

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (dalej: u.o.n.d.f.p.), owym naruszeniem jest niepobranie lub niedochodzenie należności Skarbu Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub innej jednostki sektora finansów publicznych albo pobranie lub dochodzenie tej należności w wysokości niższej, niż wynika to z prawidłowego obliczenia. Przy czym, jak podano w orzeczeniu Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z 20 listopada 2015 r. (znak: BDF1.4800.125.2015), „zamawiający – jako jednostka sektora finansów publicznych, a nie podmiot prywatny – nie może swobodnie decydować o rezygnacji z należności z tytułu kar umownych, gdyż należą one do kategorii środków publicznych, których realizacja poddana jest szczególnym rygorom prawnym”.

Jak z kolei wynika z art. 42 ust. 5 ustawy o finansach publicznych (dalej: u.f.p.), jednostki sektora finansów publicznych są zobowiązane do ustalania przypadających im należności pieniężnych – w tym mających charakter cywilnoprawny – oraz terminowego podejmowania w stosunku do zobowiązanych czynności zmierzających do wykonania zobowiązania. W omawianej sprawie istotne znaczenie ma również art. 254 pkt 1 u.f.p. Wskazano w nim, że w toku wykonywania budżetu jednostki samorządu terytorialnego obowiązują zasady gospodarki finansowej polegające na: ustalaniu, pobieraniu i odprowadzaniu dochodów budżetu JST na zasadach i w terminach wynikających z obowiązujących przepisów. Z zestawienia wymienionych regulacji prawnych można wnioskować, że podany stan faktyczny wypełnia zasadniczo przesłanki naruszenia dyscypliny finansów publicznych.


Pozostało jeszcze 51% treści

Czytaj wszystkie artykuły na gazetaprawna.pl oraz w e-wydaniu DGP
Zapłać 97,90 zł Kup abonamentna miesiąc
Mam kod promocyjny
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy INFOR Biznes. Kup licencję

Polecane

Reklama

Twój komentarz

Zanim dodasz komentarz - zapoznaj się z zasadami komentowania artykułów.

Widzisz naruszenie regulaminu? Zgłoś je!

Dowiedz się więcej

Galerie

Polecane